هر چه مينويسم پنداري دلم خوش نيست و بيشتر آنچه در اين روزها نبشتم همه آن است که يقين ندانم که نبشتن بهتر است از نانبشتنش.

اي دوست نه هر چه درست و صواب بود ، روا بُوَد که بگويند ..... و نبايد که در بحري افکنم خود را که ساحلش بديد نبود ، و چيز ها نويسم بي "خود" که چون " واخود " آيم بر آن پشيمان باشم و رنجور .

اي دوست ميترسم – و جاي ترس است – از مکر سرنوشت

حقا ، و به حرمت دوستي ، که نميدانم که اين که مينويسم راه سعادت است که ميرويم ، يا راه شقاوت ؟

وحقا ، نمي دانم كه اين كه نبشتم طاعت است يا معصيت ؟

کاشکي ، يکبارگي ، ناداني شدمي تا ، از خود ، خلاصي يافتمي

چون در حرکت و سکون چيزي نويسم ، رنجور شوم از آن بغايت

و چون در معاملت راه چيزي نويسم ، هم رنجور شوم ؛

چون احوال عاشقان نويسم نشايد ،

چون احوال عاقلان نويسم ، هم ، نشايد ؛

و هر چه نويسم هم نشايد ؛

و اگر هيچ ننويسم هم نشايد ؛

و اگر گويم هم نشايد ؛

واگر اين واگويم نشايد و اگر وانگويم هم نشايد ...

... واگر خاموش شوم هم نشايد